Angst voor ondergronden Copy
Angst voor lopen over bijzondere ondergronden, zoals bruggetjes, de galerij van een flat of rijplaten kan komen door gebrekkige socialisatie. Het kan ook een teken zijn dat de hond zich niet goed bewust is van zijn lichaam. Door veel stress maakt het lichaam een te hoge hoeveelheid van het hormoon cortisol aan. Dat zorgt ervoor dat het lichaam in een constante staat van paraatheid is. Het maakt zich klaar om te vechten, vluchten of bevriezen. Om het lijf hier optimaal op voor te bereiden gaat de aandacht dan minder naar andere delen van het lichaam. Daardoor vermindert het lichaamsbewustzijn, wat zich kan uiten in moeite hebben met balans en coördinatie. Essentieel om over een oppervlakte te lopen die wat meer concentratie vraagt.
Oefenen met verschillende ondergronden. Noah is erg terughoudend richting vreemde voorwerpen en ondergronden. Drie keer per week leggen we daarom verschillende ondergronden neer waar hij zelf en op een rustig tempo kennis mee kan maken. Welke voorwerpen geschikt zijn is verder te vinden in module 7. Belangrijk is om de hond niet te gaan sturen en lokken. Tussen de spullen liggen verschillende geuren en lekkers. Het is aan Noah of hij deze wil opeten. Als hij zelf besluit ergens nog niet over te willen lopen, dan is dat oké. Over het algemeen zie je dat honden binnen een paar sessies toch de spannende ondergronden aandurven, omdat ze vanuit rust hebben kunnen zien dat er niks gebeurt. De hond bepaalt zelf hoe lang een sessie is. Vaak lopen de honden uit de kamer of gaan ze liggen. Let wel op dat ze dit ook kunnen doen om de prikkels te verwerken. Sommige gaan na kort liggen weer verder met onderzoeken. Ga zelf in de ruimte bij jouw hond zitten, zonder tegen hem te praten of feedback te geven. Jouw aanwezigheid is voor deze oefening steun genoeg. Doe de oefening in een rustige ruimte in huis die je kunt afsluiten.
Saar oefent rondom een rooster dat we voor training hebben neergelegd. In deze situatie gebruiken we slechts één type ondergrond. Dit omdat we op dit moment werken op een buitenlocatie, waar meer prikkels zijn dan binnen. Zo blijft het voor de onzekere hond behapbaar.
Stitch heeft moeite met emotie regulatie. Hij kan bij opwinding heel hard en lang gaan blaffen en springt dan als copingsmechanisme op. Tijdens zijn sessie met de verschillende ondergronden zie je af en toe meer opwinding in zijn staart komen. Hij gaat dan ook sneller kwispelen. Wanneer wij hem op die momenten feedback hadden gegeven was hij, door de opwinding die onze aandacht geeft, gaan blaffen. Door dit niet te doen blijft hij rustiger en leer zo wennen aan de verschillende materialen.
