Cursus Hondentaal: Leven in een schoolbus met 2 honden

In deze blog deelt Manon haar ervaring met de cursus, wat haar het meest is bijgebleven en hoe die inzichten haar dagelijks helpen in het samenleven met Soof en Collin.

Soof: meer dan een hond, een teamgenoot

Manon is al vier jaar eigenlijk altijd samen met haar hond Soof, één team. Vier jaar geleden adopteerde ze haar en sinds dien waren ze samen op pad in haar Sprinter camper, samen aan het leren leren, samen aan het groeien. Ze ontmoeten Teun met zijn omgebouwden schoolbus, en trokken samen een aantal maanden door Europa. “Het ging zó goed met Soof, we wisten dat we een aantal maanden een zelfde plek zouden hebben voor stabiliteit en zeker nu ze samen waren in een grotere bus, begon het te kriebelen. Er was ruimte voor een tweede hond.”

Die vond ze via Verhuisdieren. Omdat de match met Soof destijds zo’n succes was, keek Manon opnieuw op het platform. Daar kwam border collie Bollie (destijds zijn naam) voorbij. Inmiddels woont hij een paar maanden bij ze in de bus en is hij officieel onderdeel van het gezin. Hij is enorm anders dan Soof, maar juist daarom zo leuk!

Waarom ze de cursus Hondentaal wilde volgen

De reden om de Huisdierenschool cursus Hondentaal te volgen, zat niet in één specifiek probleem. Het zat in vooruitdenken. Manon wilde de interactie tussen haar twee honden goed kunnen lezen, zeker omdat ze samenleven in een relatief kleine ruimte.

Daarnaast zijn Soof en Collin totaal verschillende rassen, met een ander karakter en een andere manier van communiceren. Manon wilde voorbereid zijn. Signaleren voordat het misgaat. Begrijpen in plaats van corrigeren.

“Ik wilde voorkomen dat ik signalen zou missen of dat er onnodig wrijving zou ontstaan tussen die twee.”

Twee honden, één emotie, totaal andere taal

Wat Manon het meest is bijgebleven uit de cursus, is hoe verschillend onzekerheid eruit kan zien bij honden.

Soof is een vermijder. Als zij onzeker is, maakt ze zich klein en trekt zich terug. Collin doet juist het tegenovergestelde. Hij zoekt de confrontatie op. Blaft, staat hoog op zijn poten, staart recht omhoog.

Voor de cursus had Manon dat gedrag misschien gezien als stoer of dominant. Nu weet ze beter. Dit is ook angst. Alleen verpakt in een andere taal.

Dat inzicht veranderde alles. Manon kan haar honden nu allebei begeleiden op een manier die bij hén past. Rust geven waar nodig. Ruimte bieden waar het kan. En vooral: niet verkeerd interpreteren wat ze zien.

Leren kijken in het echte leven

Wat Manon fijn vond aan de cursus, is dat deze volledig online te volgen is. Met een nieuwe hond in huis en een leven onderweg was dat ideaal.

Ze kon de video’s bekijken wanneer het uitkwam, stukken terugspoelen en de theorie meteen toepassen. Gewoon door naar haar eigen honden te kijken. In de bus. In het bos. Tijdens een wandeling of een rustmoment.

“Die directe koppeling tussen theorie en praktijk maakte het leerproces heel toepasbaar.”